Category: Cinema


A Dream Within A Dream

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

Advertisements

Сижу Я тут в холодной комнате и думаю :“А что если все послать на хрен ? Может и нормально высплюсь и с людьми на много лучше буду общаться. Не как маньяк из фильмов про душевно больных серийных убийц. Да и что там что есть то есть. Вот смотрю в окно а там туман. Густой, не Бельгийский. Больше смахивает на Англиский. Наверняка Шерлок в таком же тумане охотился на собаку баскервийлеи. Ну вот опят ерунда какаята. Сижу Я тут в холодной комнате и думаю: “Уже час прошел. А мне все тоскливо. Может все таки послать на хрен? Будет легче.” Встаю и смотрю на крест который над дверью висит. А смысл та где ? нету смысла. Надо же было себя так замучит чтоб в 23 года видит только плохое и в людях и в себе. А где повод ? Он где то внутри. Глубоко замурован. Ну а где решение ? Оно тоже внутри только вот не хочу Я искать его там. Хочу чтоб кто то другой помог по своей воле. А другие не хотят….суки эгоистичные. Ну вот опят. В круг ненависти. И что должно случится чтоб от этих отравляющих душу мыслей избавится и наконец-то наслаждаться маленькими событиями. Была одна идея. Как то раз был разговор у меня с самим собою. Другой Я, такой уперты но добры как всегда говорил все что думает:
-Ты должен влюбится!
А Я ему саркастично:
-Да ладнооооо? Что ты говоришь ?!?! Реально ? просто так взять и влюбится ? и в кого же прикажите мне влюбится ?
– Не в кого а в себя.
– Чего?
– Надо влюбится в себя кретин долбануты !
– Слушай, Я каждую пятницу в себя влюбляюсь…
– Да Я не про это говорю извращенец несчастны… Я про любовь.
– А че думаешь Я себя не люблю? Я просто тошус от себя ! Да Я блин себя обожаю !
– Для особо тупых проясняю…тебе надо влюбится в меня. Я твоя единственная надежда.
– Погоды, погоды ты че педик ?
– Ну ты и тормоз……
– Ну а что ты про мужскую любовь тут гонишь. Ты вообще понимаешь что говорит с самим собою о таких вещах не нормально ? Меня бы в психушку отправили прямым рейсом. диагноз: маниакальная шизофрения с приступами любви к самому себе.
– А по твоему ты уже не в психушке?
– Может быт. Только вот она не охраняется здоровенными громилами. Ты гнездо кукушки выдел? Hаверняка там злая сука всем заправляет. Нее спасибо…
– Ну как хочешь. Я же ради тебя стараюсь.
– Не ради меня а ради себя.
– Я же это ты?
– Неее ты был мною когда-то. А теперь Я это Я а ты это ты. Смазливый сопляк. Не нравишься ты мне больше. Пошел спать !
И вот опять сижу в холодной комнате и думаю может и вправду послать все на хрен?…

‘ვაიმე გიჟები ბლიად, ფსიქიატრიულიდან გაქცეული გიჟები მჭამენ, ღმერთო შენ მიშველე, ღმერთო შენ მიშველე!’- გაიფიქრა ჩვენმა გმირმა.
„ხო, ხო, ხო მესმის. ეხლა ალბათ ფიქრობ რომ გვაკლია და გიჟები ვართ. მეც ეგრე ვიფიქრებდი შენს ადგილას ამხანაგო. არ გადანაშუალებ….მაგრამ….შენა და მატრიცა ხომ გაქვს ნანახი?
„ეხლა არ მითხრა მორფეუსი ვარო….“
„არა ძმაო….აგენტი სმიტი ვარ !!!“
„ვაიმე…..“
„არა, ხო კაი გეკაიფები რა გჭირს მერე რა რომ ერთ საათში შეგჭამთ იუმორის გრძნობა არ უნდა დაკარგო მაინც….ხო სად ვიყავი. ესეიგი მატრიცა ხო გაქვს ნანახი? ხოდა ძმაო ეგ ფილმი არის ნაღდი რა. გეუბნები მე შენ. ჩვენი შეფების დაკვეთით გადაიღეს. ოღონდ პირდაპირ ხომ არ იტყოდნენ არა ყველაფერს, ხოდა ცოტა სიმბოლიზმი, ცოტა ჰოლივუდი, კიანუ რივზი სექსები რამე მონიკა ბელუჩი….მოკლედ რამანწიკა რაა….“
„მატრიცა ქართველი კაპიტალისტების დაკვეთით გადაიღეს??!!“
„მაცადე მეთქი ! ისე შენ რა შოვინისტი ხარ ტოოო. კაპიტალისტებს ეროვნება აქ გვაქვს ძმაო. ყველანი ერთნი ვართ რა. იდეური ძმობა გვაკავშირებს და არა სისხლისმეირი !!!! ხოდა, ბლიად „კაროჩე“ ძმაო თუ მაცლი მოგიყვები ყველაფერს და თუ არა დაგკლავთ, აგერ მოკვდა კაცი მშიერი…“
„ჩუმად ვარ….არ იჩქარო, ყველაფერი დაწვრილებით მომიყევი.“
„ხოდა რას ვამბობდი. იალტის კონფერენცია ხო გაგიგია?“
„რა შუაშია მატრიცასთან იალტის კონფერენცია და სტალინი ?!?!?!“
„ იცოდე ბოლოჯერ გაფრთხილებ ხმას ამოიღებ და ეგერვე გაგფატრავთ…“
„არაააააააა, აარა ხო მორჩა ჩუმად ვარ, ჩუმად ვარ, ჩუმად, გთხოვთ მოვკეტე….“
„ხოდა ესეიგი იალტის კონფერენციაზე ძმაო რაც კი რამე წაგიკითხავს არის ტყუილი ბრატ. ხო გგონია რომ მანდ რამე პოლიტიკური თამაშები და რამე. ბერია აგენტები და რამე ხო გგონია ეგრე ?!? არაა ეგრე ! ესეიგი იმ სამმა ჩუვაკმა რომ ნახა ჯერ პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო ამდენი ხალხი გაწყდა, მერე მეორე მსოფლიო ომი დაიწყო კიდევ ამდენი ხალხი გაწყდა… ხოდა იფიქრეს რატო ტოო??? აი იმ ინგლისელმა სიგარიანმა ჩუვაკმა თქვა რა: აი რატოოო ტოოო??? რისთვის ვხოცავთ ხალხსოოო რაა. არ შეიძლება ასე ნესპრავედლივი რასკლადიაო რა. თან ეხლა ატომური ბომბი გამოიგონესო რა და ომი თუ დაიწყება ყველას დაგვენძრევაო რა და ამიტომ რამე უნდა ვიღონოთო რომ ეს აღარ განმეორდეს არასდროსო რაა. ამდენი სიკვდილი ცუდი პონტიაო. ხოდა ფიქრობდნენ მთელი დღეები ბჭობდნენ ტიპები რა ექნათ რომ ომი აღარ ყოფილიყო. ძააან ცხარედ კამათობდნენ დაჟე ამბობენ რუზველტი ეტლიდან ადგაო რო ჩერჩილისთვის პანღური ამეორტყაო. ხო აზრზე ხარ რა ნუ რა ამბები იყო. ხოდა ერთხელაც რუზველტს დააგვიანდა რა თათბირზე მიგორდა რა კარებთან და დაცვას ეკითხება ჰა რა ხდება როგორ მიდის საქმეებიო რააა, ხოდა დაცვა სომეხი იყო რა გატლეკილი ენის პატრონი ერთი რუბიკა რა ვაბშე როგორ მოხვდა ეგეთ ადგილას ხუი ივო ზნაეტ….ხოდა ტიპმა სტალინმა და ჩერჩილმა დაჭამეს ერთმანეთიო რაა….. ხოდა ფრანკლინსაც აქ დაააარტყაააააა, გაუნათდა გონება. შესრიალდა რამე რუმე აქეთური იქეთური,მოიკითხა სტალინი, ევასებოდა მაგრად რა, რამე ოჯახი როგორაა, ბერია რას შვრება კიდე მაიმუნობს? ბუხარინი მომიკითხე, ხრუშჩოვი ჩამიკოცნე ხოდა მერე ეგრევე ეუბნება ვიცი მე რაც უნდა ვქნათო. ვა აბა რაო ფრანკლინო? რაო და ძმაო თქვენ ეხლა ადექითო და ხუთ ხუთი ყველაზე სანდო „მუჟიკები“ მოიყვანეთ თქვენ თქვენი ბანაკებიდანო და დანარჩენი მე ვიცი მოვაყომარებ ყველაფერსო. ხოდა კაი ბაზარი არააო. შეიკრიბა სხადნიაკი. რუზველტმაც არც აცია არც აცხელა და კაროჩე ამდენს რომ ვხოცავთ ამ უდანაშაულო ხალხს ეგრე არ შეიძლებაო. ამიტომო დღეიდანო მე გთავაზობთ ახალ გზასო რა, რომლის ფარგლებსაც არ გავცდებითო, დღეიდანო იმის მაგივრად რომ ვიომოთო ერთმანეთის ჭამა უნდა დავიწყოთო რა, ოღონდ ეს არავინ არ უნდა იცოდესო! აი ეგრეო რა. ვჭამოთ ერთმანეთიო და ბოლოს ვინც გადარჩება იმისი იქნება მსოფლიოო რაა და ამ გენიალურ იდეას დათანხმდა ყველა ! ხოდა შეიქმნა სპეციალური ჯგუფები ოჯახური საქმიანობასავით გახდა რა, მამიდან შვილზე გადადის ეს საქმიანობა აი მაგალითად შოთა, – ტაფასთან მდგომ მუტრუკზე მიუთითა – მესამე თაობის სოციალისტების მჭამელია, ჯერ ახალგაზრდაა სულ სადღაც ასე თხუთმეტამდე ყავს დაგემოვნებული, მე და გასტონი კი უფრო ბებრები ვართ….ასიანთა ჯგუფში შევდივართ დღეს ! გიხაროდეს შენ იქნები მეასე ! რამე ფასდაკლების ბარათებს მოგცემდით ან კინოს ბილეთებსაც გაჩუქებდით მარა რა ჩემ ფეხებად გინდა რო?!?! ჰაჰაჰა. ხოდა ძმაო ეგრეა იმის მერე კაპიტალისტები და სოციალისტები ვართ ფარულ ბრძოლაში ჩაბმულები, მაგან გადაგვარჩინა რომ იცოდე თორე აქამდე ატომური ომი დაიწყებოდა. ხან ჩვენ ვიგებდით ხან თქვენ იგებდით. ხოდა ეხლა დასასრულისკენ მიდის რა ეს ყველაფერი.ეგაა და ეგ.“
ცოტა ხნის განმავლობაში ჩვენი გმირი ამ მართლაც რომ არაორდინალური ინფორმაციის გადახარშვას ცდილობდა. ბევრი ალოგიკური რაღაც შენიშნა ნაამბობში და თქმასაც აპირებდა მაგრამ გადაიფიქრა ვაითუ ეს გიჟები უარესად გავაბრაზოო ამიტომ უბრალოდ ყვირილი დაიწყო:
„არ ვარ მე სოციალისტი ! გეფიცებით არ ვარ ! საერთოდ არ მაინტერესებს პოლიტიკა ! აპოლიტიკური ვარ მე ! აპოლიტიკური ! არ შემჭამოთ რა გეხვეწებით არ გინდათ ძალიან გთხოვთ…“
„ვა მართლა ?“
„კი,კი,კი,კი,კი მართლა გეფიცებით არ ვარ მე სოციალისტი არა !“
„იცი როგორ შეიძლება ნამდვილი სოციალისტის ამოცნობა?“
„არრრ…..არ ვიცი ალბათ უნდა გაესაუბროთ და აზრს დაეკითხოთ სოციალურ პოლიტიკაზე? “
„არა ეგრე არ გამოვა რა გარანტია მაქვს რომ არ მომატყუებ? ჩვენ ამოცნობის ჩვენი საკუთარი მეთოდები გვაქვს“
„როგორი ???“ – იმედი მიეცა ჩვენს გმირს
„თუ ხორცს ოდნავ ქათმის გემო დაჰკრავს ზნაჩიტ სოციალისტი გვიჭამია და ეგაა რა…“
„……………………………….მოიცა ეგ როგორი მეთოდია? ვთქვათ და შეცდით მერე ? მერე რას იზამთ??? ეგ როგორ შეიძლება?! ეგ როგორ შეიძლება თქვე მართლა ნაბიჭვარო ღორებო…“
„შეიძლება რატომაც არა ჩვენ სოციალისტებისგან განსხვავებით ვაღიარებთ ჩვენს შეცდომებს….და როგორც ქრისტიანებს შეგვეფერება გულწრფელად ვინანიებთ ცოდვებს“
„მერე მე რა ჩემს სირად მინდა შეცდომის აღიარება და თქვენი ცოდვების მონანიება თუ შემჭამე და მერე მიხვდი რომ შეცდი?!?!“
„ხო რაში გენდომება. დამპალი ათეისტი სოციალისტი ხარ და. მოყვასი არ გიყვარს ბიჭო??? მის სულზე არ უნდა იფიქრო მარტო საკუთარ ტყავზე რომ ფიქრობ…“„არ ვარ სოციალისტი ! არაააააა ! არც ათეისტი !“
„ღმერთის გწამს ანუ?“ – გაკვირვებული მუტრუკი სკამიდან წამოხტა
„დიახ მწამს !“
„ჩამოხსენი!“- უბრძანა ნაჯახიან მუტრუკს ანუ იგივე გასტონს.
„ზახარიჩ…მშია რა“ – საწყალი თვალებით შეხედა გასტონმა.
„ჩამოხსენი მეთქი !!!“ – არ ცხრებოდა ზახარიჩი.
გახარებული სისტემასთან მებრძოლი თვალებს აქეთ იქით აცეცებდა და თავისუფლებას ზეიმობდა.
„ჩამაბარა.“ – უთხრა ზახარიჩმა და მის წინ სკამზე მოკალათდა
„რა ჩაგაბარა?“ – დაიბნა მებრძოლი.
„რა და თავანი ბლიად! რა, რა, აღსარება ! პირუტყვი ხომ არა ვარ მორწმუნე კაცი საიქიოში აღსარება ჩაუბარებელი გავუშვა !“
ძლივს განთავისუფლებულმა ბიჭმა აღშფოთება ვეღარ დამალა მოვლენათა ასეთი შემოტრიალების გამო და ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში პირველად ადამიანისთვის სიმართლის თქმა დააპირა, უარესი რაღა უნდა მოხდესო. ბოლო ძალები მოიკრიბა, თვალი თვალში გაუყარა მელომან მუტრუკს და აკანკალებული ხმით ამოღერღა:
„არ ვარ მეთქი სოციალისტი !“
„აბა ვინ ხარ?“
ხელი საწოლთან მდგარ ტუმბოსკენ გაიშვირა და მშვიდი ხმით უთხრა:
„აი იქ ჩემი დღიურებია თითქმის ყველაფერს ვიწერ რასაც ვფიქრობ ან ვაკეთებ, შეგიძლიათ გადახედოთ აქამდე არავის წაუკითხავს და მანდ ტყუილის დაწერას არც ქონდა ჩემთვის დიდი აზრი მაინც მხოლოდ ჩემთვის იყო. შეგიძლიათ ნახოთ და მიხვდებით ვინ ვარ“
მელომანი მუტრუკი ანუ იგივე ზახარიჩი ცოტა ხნის ფიქრის შემდეგ წამოდგა და დღიურის თვალიერებას მიჰყო ხელი კითხულობდა, წყნარად მშვიდად. სახლში მარტო ტაფის შიშხინის ხმა გამეფებულიყო და ისევ მოხრაკული ხახვის სუნი იდგა.
„აუ ბლიად რამდენ ხახვს ხრაკავ შე ავადმყოფო ვერ ხარ ცოტა?“ – შიმშილისგან წყობილებიდან გამოსული გასტონი ამჯერად ახალგაზრდა მუტრუკ შოთას მისდგა.
„ეეე ძმაო აბა ეხლა მაგას შეხედე რამხელაა“ – შოთამ ბიჭზე მიუთითა, გასტონმა კი სუფთა გასტრონომიული კრიტერიუმების მიხედვით საკმაოდ მადისაღმძვრელ სისტემასთან მებრძოლს იმდენს ხანს უყურა სანამ კუჭის ხრიალმა არ გაახსენა რომ ისევ მშიერი იყო.
„აიიიიიიიიიი სად დაგვერხა……“ – წამოიძახა ზახარიჩმა.
„რაო ? რა ხდებაო?“ – ვეღარ ითმენდა გასტონი.
„რა ხდება და ვაჟას ჩემი ხელით ამოვთხრი თვალებს. ეს რა ნავოდკა მოგვცა კაცო კინაღამ მძ…..ვაიმე რას გადავრჩით ბიჭებო. რას გადავრჩით. არადა კინაღამ შევჭამეთ, კაცო კინაღამ შევჭამეეეეთ….“
„ჰა რა ხდება ზახარიჩ ნუ მაწვალებ გეხვეწები რა მოვკვდი მშიერი მონარქისტსაც კი შევჭამ…. ჯანდაბას ანარქისტზეც თანახმა ვარ, გეხვეწები რა…“
„არა გასტონ ამას ჩვენ პირს ვერ დავაკარებთ…“
„კი მარა ვინააა ამისთანა?“ – შოთასაც სძლია ცნობისმოყვარეობამ და მოხრაკული ხახვიც კი მიატოვა.
„ფემნისიტია….“ – ღრმად ამოიოხრა ზახარიჩმა. მის ქცევებში იმედგაცრუებაც კი არ იგრძნობოდა. მხოლოდ თანაგრძნობა. თანაგრძნობა ამ ახალგაზრდა ბიჭის მიმართ, რომელსაც დარცხვენილს თავი დაეხარა სახე გასწითლებოდა. გაკვირვებისგან ყბა ჩამოვარდნილმა გასტონმა თვალები დააჭყიტა და ახალგაზრდა ფემინისტს უაზრო მზერა მიაპყრო
„ფემინისტი…ფემინისტიო….რა ფემინისტი….ვინაააა ფემინისტი?!?! ესააა ფემინისტი?!?!“ – იმედგაცრუებული ღრიალებდა ბოლო ხმაზე.
„შენა შვილო ცოტა ხომ არ გაჟუილებს? ახალგაზრდა ბიჭი ხარ…რა ფემინიზმი ტო…არ მესმის რა. მომკალით და არ მესმის რა. ან მწვანეთა პარტიაში შედი, ან ცხოველთა უფლებები დაიცავი. ბოლო ბოლო ფულს მაინც მოგცემს ვინმე. რა მუღამი აქვს კაცისთვის ფემინისტობას???“ – აღშფოთდა შოთაც.
„მკიდია !!! არ მიჭამია ფემინისტები ხოდა ეს პირველი იქნება, მერე რა რო სოციალისტი არაა ზატო ხო ადამიანია, ხო ხორცია არაა!…“ – აღმოხდა გასტონს რომელსაც შიმშლმა სულ დარია ხელი და ჭკუიდან ოდნავ გადაიყვანა. ისე კი არ იყო ცუდი კაცი. კაპიტალისტი კანიბალის კვალობაზე საკმაოდ კეთილშობილი პიროვნების შთაბეჭდილებასაც კი ტოვებდა, უბრალოდ სოციალისტებზე იყო შემჯდარი რა როგორც იტყვიან. ლომკა ქონდა. სისრულეშიც მოიყვანდა ალბათ ჩანაფიქრს ზახარიჩს სევდიანი ხმით რომ არ შეეჩერებინა.
„მე მიჭამია ფემინისტი…..მისია გვქონდა……ოთხნი ვიყავით. ჯან-ღონით სავსე ბიჭები. ორი ფემინისტი დავიჭირეთ დაღესტანის მთებში….“ – დანანებით წარმოსთქვა ზახარიჩმა.
„ძმობას გაფიცებ, დაღესტანის მთებში ფემინისტები სად იპოვეთ???“ – გულწრფელად გაიკვირვა შოთამ.
„ეჰ შენ, რომ დაღესტანის ფემინისტურ მოძღვრებას არ იცნობ ჩვენი დამსახურებაა სწორედ… ჩემი და იმ სამი ბიჭის. მაგ მისიის შემდეგ ორი თვის განმავლობაში სამივე ჭკუიდან გადავიდა. მე გადავლახე მხოლოდ ის მისია….“
„არ მაინტერესებს !!!!! მკიდია სულ რომ მოწამლული ხორცი ქონდეს მირჩევნია მოვიწამლო და ისე მოვკვდე ვიდრე შიმშილისგან ჭკუიდან გადავიდე“ – თავისას არ იშლიდა გასტონი.
„მოწამლული არაა ხორცი…. უბრალოდ…..“
„რა უბრალოდ?!“
„ძალიან ცუდი გემო აქვს…..“
„ადამიანო ბაყაყის ხორცს ჭამს ხალხი და კალიებს, ფემინისტის ხორცი რა გახდა ?!?!“
აქ უკვე ზახარიჩსაც უმტყუნა ნერვებმა და ელვის სისწრაფით მივარდა გასტონს. მუდამ ცივსისხლიანი ცინიკოსი ზახარიჩი ასეთი შეძრული არავის ენახა…ალბათ მხოლოდ იქ დაღესტნის მთებში იყო ასეთი. ოდესღაც ახალგაზრდობაში….ახლა კი წარსულის გახსენებამ სული აუფორიაქა გამობრძმედილ კაპიტალისტს, რომელიც ორივე ხელით ჩაფრენოდა მოძმეს და სასოწარკვეთილი, მუდარის ხმით ეკითხებოდა:
„ჩემი გჯერა?!?! გასტონ ჩემი გჯერა მეთქი ?!“
„რაზეა ბაზარი ზახარიჩ….მჯერა როგორ არ მჯერა. მჯერა !“ – უფროსის თვალებში ჩამდგარმა შიშმა და სირცხვილის გრძნობით გაჯერებულმა მთრთოლვარე ხმამ დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, მშიერ გასტონზე, რომელიც უმალ დამშვიდდა და შიმშილის გრძნობაც დაავიწყდა.
„ხოდა გეუბნები…მე ვჭამე…ჩვენ ვჭამეთ….თითო თითო ლუკმა გვეყო ყველას რომ მივმხვდარიყავით რასთან გვქონდა საქმე…. ძლივს გადავრჩი. ასე რომ წავედით შევეშვით. დამიჯერე. უჩვენოდაც ცოდოა.“
ცოტა ხნის სიჩუმის შემდეგ, შოთამ გაზქურა გამორთო და იმედგაცრუებული მუტრუკები ნელ ნელა ააბარგებას შეუდგნენ….შოთას ყველაზე მეტად გული მოხრაკულ ხახვზე დასწყდა. გასტონს ფემინისტის ხორცის გაუსინჯავობაზე, მხოლოდ ზახარიჩი მოეცვა გაორებულ გრძნობას. თან უხაროდა რომ გადარჩნენ თან გულდაწყვეტილი იყო რომ მისია ვერ შეასრულეს და დრო რომელიც რომელიმე სოციალისტის ჭამაში შეეძლოთ გაეტარებინათ ფემინისტთან კატა თაგვობანას თამაშში დახარჯეს. გულში „ნავოდკების“ ანუ „ნაკოლების“ მიმცემ ვაჟას დედას აგინებდა და ერთი სული ქონდა როდის მიაგნებდა მას რომ ცხვირ პირი გაეერთიანებინა. სად გაგონილა ფემინისტი და სოციალისტი კაცს ერთმანეთში არეოდეს?!?!
ის ის იყო ზახარიჩი სახლიდან გასულ თანამოძმეებს უნდა გაჰყოლოდა რომ გაოგნებულმა, შოკირებულმა და ღამით განვითარებული მოვლენების შთაბეჭდილების ქვეშ მყოფმა, ისედაც ნერვიულმა სისტემასთან მებრძოლმა შემომტვრეული კარების ჩარჩოში გააჩერა და დარცხვენილად ჰკითხა:
„და მაინც რისი გემოს აქვს ფემინისტს?..“
„ჯობია არ იცოდე რა მ…..ჯობია არ იცოდე შვილო, ჯობია არ იცოდე…შენს შემთხვევაში Ignorance is bliss” – ბოლო სიტყვები ზახარიჩმა ცოდნისგან ტკივილ გადატანილი კაცის ხმით წარმოსთქვა….აი ისეთი ხმით ამერიკული ბლოკბასტერების
„ტრეილერებს“ რომ ახმოვანებენ ხოლმე. ეს არ იყო მარკეტინგული სვლა…მას უბრალოდ უნდოდა დამაჯერებლობა შეემატებინა სიტყვებისთვის რადგან გრძნობდა, ამ ბიჭის ცხოვრება იმ ღამეს სამუდამოდ შეიცვალა. სისტემასთან მებრძოლს სიკვდილამდე აღარ მოასვენებს ეს მტანჯველი კითხვა, მისი ტვინი ყველანაირ გზას მოსინჯავს რათა რამენაირად გაიგოს….მართლაც და ნეტავ რისი გემოს აქვს ფემინისტის ხორცს ?….

მუსიკა მართლაც სასიამოვნო მოსასმენი იყო მომღერლის ოდნავ ბოხ ხმასაც ეტყობოდა რომ ნიჭიერი იყო მაგრამ აი სიტყვები კი რომლებიც ასე საამოდ მოისმოდა დინამიკებიდან დიდი ვერაფერი ნუგეში იყო ჩვენი გმირისთვის….

And I’m underneath the streetlights
But the light of joy I know
Scared beyond belief way down in the shadows
And the perverted fear of violence
Chokes a smile on every face
And common sense is ringing out the bells
This ain’t no technological breakdown
Oh no this is the road to Hell.

ამასობაში ჩანთიანმა მუტრუკმა შამფურების ამოლაგება დაიწყო რომ მორჩა ოდნავ შეყოვნდა თითქოს რაღაცა არ მოეწონაო თვალები მოჭუტა და გასკვანჩულს ჰკითხა: „რამდენი კილო ხარ ბრატ?“. გაზქურასთან მოფუსფუსემ იკადრა გამოხედვა აათვალიერ ჩაათვალიერა საწყალი ბიჭი და გდე ტო პად სემდისიატ იქნებაო დასკვნა დაუდო. ჩვენმა მეშამფურემაც 5 ცალ გაპრიალებულ შამფურს უკან ჩანთაში დემონსტრაციულად გადაუძახა. ხელები მოიფშვნიტა და სკამზე დაეხეთქა. ცენტრი კი უკრავდა და უკრავდა ოღონდ ამჯერად მომღერალი წინაზე კიდევ უფრო ნაკლებ დამაიდებელი იყო:

Timothy, timothy joe was looking at you,
Timothy, timothy God what did we do?
I must have blacked out just around then
Cause the very next thing that I could see
Was the light of the day again
My stomach was full as it could be
And nobody ever got around to finding timothy….

ამ მომენტზე მხოლოდ მუსიკის ჩამრთველმა მუტრუკმა გადაიხარხარა ეტყობა დანარჩენებმა მარტო რუსული იცოდნენ და სიტუაციის ირონიას ვერ ჩასწვდნენ.
„ჰა ბლიად გამიხმა კუჭი დავიწყოთ უკვე“ – თქვა სკამზე მჯდომმა და დაბმულისკენ წავიდა. აქ კი ნერვებმა ვეღარ გაუძლო სისტემასთან მებრძოლს და საწყლალობლად აფართხალდა. განთავისუფლებას მთელი ტანის დაძაბვით ცდილობდა ყველა კუნთი რომელსაც კი ტვინი გასწვდა სასტიკად დაეჭიმა, კისერზე ძარღვები დაებერა, ჯახირობდა, გაშმაგებული იქნევდა თავს….მის წვალებას მანამ უყურებდნენ სანამ დააქანცულმა თავი მკერდზე არ ჩამოიდო და გაირინდა. შეშლილი სახით უაზროდ მიშტერებოდა იატაკს. ცოტა ხანში იგივე განმეორდა ისევ ფართხალი, ისევ ძარღვების დაჭიმვა, ხრიალიც, ღრიალიც, თავის გიჟივით ქნევა, იმდენი ქნა რომ გადაყირავდა და ცხვირიც გაიტეხა. ამჯერად მაგიდიანად უსიტყვოდ წამოაყენეს.
„ეეე ტო ამან თუ ესე გააგრძელა ბასტურმა კი არა დაბეგვილი ხორცის თოხვლა მოგვიწევს ისევ. მოუფრთხილდით პირუტყვს ამხანაგებო მოუფრთხილდით. მიაქციეთ ყურადღება ხომ ხედავთ ცოფიანია“
„ვინ ხართ რა გინდათ, რას მერჩით, რათ გინდათ ჩემი შეჭმა, გამიშვით რაც მაქვს ფული სულ მოგცემთ წაიღეთ არ დავრეკავ პოლიციაში გეფიცებით არ დავრეკავ ხმას არ ამოვიღებ, ვერავინ გაიგებს…“
„რაო ძმაო არ გამოგდის გაქცევა და ეხლა გვეხვეწები ხო? შიგ გაქვთო რო ყვიროდი კაი იყო?“ – ბავშვივით ნაწყენმა ჩაილაპარაკა ნაჯახიანმა.
„მაგის გამო უნდა მომკლათ ?!?!?! ბოდიში მაპატიეთ გევედრებით არ მინდოდა, ხალხი არა ხართ….“
„არა ძმაო ჩვენ ხალხი არ ვართ. ჩვენ ვართ კაპიტალისტი ღორები ხოდა ღორებთან ლაპარაკს როდის მოუტანია ხეირი. უნდა დაიჭირო და დაკლა თუ არადა თვითონ შეგჭამს თუ მოასწრო ხოდა აგერ ჩვენც დაგასწარით“
„რა კაპიტალისტ……ჰა? ვი….რა გინდათ რას მერჩით ?!?!?! “
„ვუთხრა???
„ჰა უთხარი მაინც დანძრეული აქვს…. ოღონდ მალე ქენი რა შენი ჭირიმე მთელი დღე არ მიჭამია, ნაირამ ნიგვზიანი ბადრიჯანი გააკეთა და ვერ ვჭამე რა კუჭს მატკიებს.“
„გასტრიტი ? საიდან ტო?“
„სოციალისტების ჭამამ იცის….“ – დაიძახა გაზქურასთან აქამდე ჩუმად მდგომმა მუტრუკმა და ტაფაზე მოხრაკული ხახვი სიამოვნებით დაყნოსა.
„ჰა ეხლააა მიდი დაააბრეხვე ყველაფერი, არ მაცალო მოყოლა. რა იცი ხოლმე ეს ჩარევა რა… წინაზე მე ჩაგერიე? არა მითხარი ჩაგერიე, ხელი შეგიშალე??? ხოდა მაცადე რა…- თქვა მელომანმა, რომელიც ეტყობა ამ ბანდის უფროსი იყო.
„ხო კაი კაი ნუ აწიკვინდები ხოლმე პატარძალივით. მიდი მიდი დროზე ქენი…“
მელომანი შემოუბრუნდა და გააგრძელა.
„ხო ესეიგი. რასაც ალბათ მიხვდი ისაა რომ აქ ტყუილად არ მოვსულვართ. ხო, ხო კაპიტალისტები ვართ და სოციალისტებს ვჭამთ და რამე, გემრიელი ხორცი გაქვთ ჩვენი ფულით ნაზარდ-ნასუქები ხართ მაინც და იგრძნობა რა ხარისხი და რამე რაა…ჰაჰაჰაჰა….მაგრამ ეს ყველაფერი უფრო ჩახლართულია ვიდრე შენ გგონია მეგობარო….“ – აქ მუტრუკმა ხმას დაუწია, მისკენ გადაიხარა სახესთან ხელი მიიტანა და იდუმალი ტემბრით ნიშნის მოგებით წარმოსთქვა – „ჩვენ ფინიშის ხაზთან ვართ !!!“

ესეიგი ამას წინათ ვუყურე „აგვისტოს 5 დღე“ – ს და… მივედი ერთ დასკვნამდე: ფილმი იმდენად პრიმიტიულია და იმ დონეზეა ჰოლივდური კლიშეებით გაჯერებული, რომ არც ხელოვნების ნიმუშად ვარგა და არც პროპაგანდისტულ ნამუშევრად გამოდგება. ეს ფილმი არის ომზე გადაღებული „ამერიკული ნამცხვარი“ და მეტი არაფერი. სასტიკად არ მომეწონა,  არც სცენარი, არც სიუჟეტი, დიდად არც მსახიობების თამაში იყო მაღალ დონეზე (ამაზე დავწრილებით ქვემოთ) და რეჟისურა ხომ საერთოდ კატასტროფაა. მოკლედ რა ჟანრის ფილმი უნდოდა ძვირფას რენის რომ გამოსვლოდა? დრამა? მძაფრსიუჟეტიანი ფილმი? კომედია? Art-house? დოკუმენტური ფილმი? თუ რა ? ფაქტი ერთია, ის რაც მივიღეთ არაფრად ვარგა. რეჟისორის მთავარი შეცდომა ალბათ სწორედ ეს იყო, ბოლომდე არ იცოდა რას იღებდა,  ვითომ სცადა ჩვენში „ბოევიკად“ წოდებული ჟანრის ფილმისთვის რაღაც მგრძნობიარე და სენტიმენტალური ელემენტები შეემატებინა, მაგრამ ეს ელემენტები თავისთავად იმდენად გაცვეთილ-გახუნებული და მილიონჯერ ნანახი აღმოჩნდა რომ უკვე ყელში აქვს ამოსული ყველას. ამიტომაც მივიღეთ ის რაც მივიღეთ. მაგრამ პრობლემა ამაში არაა, სავსებით შესაძლებელია ახალი არაფერი თქვა, მაყურებელი სიახლეებით ვერ გააოცო მაგრამ ეს ისე გააკეთო რომ რაღაც ღირებული მაინც შექმნა. ეს ჩვენი შემთხვევა არ აღმოჩნდა სამწუხაროდ.

ფილმმა რომელსაც ჩემში ემოცია, თანაგრძნობა, გაბრაზება, ტკივილი უნდა გამოეწვია მხოლოდ რამოდენიმეჯერ მოახერხა ჩემი მოვლენებით ოდნავ დაინტერესება და ისიც იმიტომ რომ მე უბრალოდ ქართველი ვარ და მარტო აგვსტოს ომის ხსენება, თუნდაც ასეთ ფილმში, სრულიად ურეაქციოს ვერანაირად ვერ დამტოვებდა.  რას ვგრძნობდი როდესაც ამ შედევრს ვუყურებდი? უხერხულობას. აი დაახლოებით უხერხულობის ისეთი გრძნობა მქონდა როგორიც ტელე შოუ „ნიჭიერის“ სცენაზე უნიჭო მომღერლის გამოსვლისას მეუფლებოდა ხოლმე, თან რომ უთანაგრძნობ გინდა რომ კარგად იმღეროს, მაგრამ იცი და ხვდები რომ უნიჭოა, ეს კი რაღაცნაირად უხერხულ სიტუაციაში გაგდებს და დისკომფორტს გიქმნის. ბოლოს როდესაც არაფერი გამოსდის და დამწუხრებული გადის სცენიდან, შენ კვლავ რამენაირად ცდილობ როგორმე გაამართლო და სადმე ნიჭიერების მარცვალი მაინც იპოვო იმაში რაც ნახე. მეც ვიპოვე ერთი ორი. უპირველესად ეს მიშა გომიაშვილს ეხება. კარგი მსახიობია და ამ ქაოსშიც კი რაღაც ნორმალური შექმნა, მაგრამ სიუჟეტური ხაზი, იმის მაგივრად რომ მის პერსონაჟს გაჰყვეს რომლის განცდებიც ფილმის განვითარებისთვის შეიძლება ითქვას ნამდვილი „Золотое жилоიყო,  ჯიუტად მიჰყვება ამერიკელ ჟურნალისტში რაღაც ხელოვნური მიზეზებით გამოწვეულ ასეთივე ემოციებს. რა აუცილებელი იყო ეს პრიმიტიული მცდელობები დაენახებინა მსოფლიოსთვის რომ რუსებშიც არიან კარგი ვაჟკაცი ბიჭები რომლებიც თავგანწირვას აფასებენ და მტერს სიკვდილის წინ ეამბორებიან, ან რუსი გენერლები რომლებსაც ერთი მუჭა მშვიდობიანი მოსახლებისა და რამოდენიმე სპეცრაზმელის 10 ტანკით გარშემორტყმა სჭირდება იმის მისახვედრად რომ სისხლისღვრა უაზრობაა. და ის პატარა რუსი ბიჭი? მაგ ბიჭზე შერეკილების საფირმო ფრაზა: „ნეტა ის შავი კაცი ვინ იყო?“ არის ზედგამოჭრილი. რა უნდოდა, სად მოხვდა, რას დადიოდა წინ და უკან ვის ესროდა, მოკლედ სრული აბსურდი.  მიუხედავად რუსული აქცენტისა ენდი გარსიამაც კარგად ითამაშა და ფილმის ყველაზე ასატანი კადრები სწორედ მისი და მიშა გომიაშვილის შემოქმედება იყო, ბოლო-ბოლო რაღაც გრძნობები მაინც დავინახე რუპერტ ფრენდი თუ ფრინდისგან განსხვავებით რომლის სახითაც მემგონი ახალი ჩაკ ნორისი შევიძინეთ. ნამდვილად ნიჭიერი ბიჭია, ომით გამოწვეული მრავალფეროვანი გრძნობების გამოხატვა ყოველგვარი გრიმასისა და სახის ნაკვთების მოძრაობის გარეშე შესძლებია.

რასაც ვისმენდი ჩემი კრიტიკის პასუხად იყო ის რომ მე ვარ უგრძნობი ცინიკოსი, შარფიანი ინტელექტუალი (ეს დახასიათება ჩემი ფავორიტია) რომელსაც კრიტიკა უსაზღვრო სიამოვნებას ანიჭებს და რომელსაც ქართველი ერის ტკივილი არ ესმის, რომ მე ვარ იდიოტი რადგან ქვეყნისთვის ასეთ მნიშვნელოვანი მოვლენისადმი მაქვს ასეთი უარყოფითი დამოკიდებულება და საერთოდ ამ ფილმის შეფასების უფლებაც კი არ მაქვს მით უმეტეს იმ კრიტერიუმებით რა კრიტერიუმებითაც ყველა სხვა ფილმს ვაფასებ, რადგან ეს არაა ტიპიური გაგებით მხატვრული ფილმი, რომ ის რაღაც უფრო დიად მიზანს ემსახურება და ა.შ. კარგი, მოდით დავუშვათ რომ ეს სიმართლეა მაგრამ საქმე იმაშია რომ როცა ვამბობ ეს ფილმი არაფრად ვარგა მეთქი მე ამას პირდაპირი გაგებით ვგულისხმობ. ის არაფრისთვის არ გამოდგება. მათ შორის არც ვინმეზე გავლენის მოხდენისთვის. მე შეიძლება მესმოდეს რომ ეს არის პროპაგანდა, მაგრამ ყველგან გავიმეორებ რომ ეს არის ყველაზე უაზრო, ყველაზე მდარე ხარისხისა და სახის პროპაგანდა რომელიც კი ოდესმე მინახავს, მას არ მოჰყვება ისეთი შედეგი რაც ჩვენ გვინდა, ის ზოგადად დასავლელი „ობივატელისა“ ანაც ინტელექტუალის ამ კონფლიქტისადმი დამოკიდებულებას ორი მიზეზისდა გამო ვერ შეცვლის. პირველი იმიტომ რომ ჭკვიანი განათლებული ევროპელები და ამერიკელები (ანუ ისინი ვისზეც წესით არის ეს პროპაგანდა გათვლილი), ამ ფილმზე, ან გაიცინებენ ანაც გაბრაზდებიან რომ იდიოტებად მივიჩნევთ და გვგონია ჩვენს ასეთ უნიჭო პროპაგანდას ასე ვთქვათ „ჭამენ“, მეორე კი ის არის რომ მათ ვისზეც ამ ფილმმა შეიძლება იმოქმედოს, კონფლიქტისადმი დამოკიდებულება შეუცვალოს, ანუ ისინი ვინც საკმარისად სულელი შეიძლება აღმოჩნდეს ამ ფილმის გავლენის ქვეშ მოსაქცევად, მათ თავიდანვე, აპრიორი ბოდიში და ახატიათ ეს კონფლიქტიც და მასში მონაწილე მხარეებიც. ის ყველაფერი რაც ფილმშია აღწერილი მართლაც რომ 100 % სიზუსტით მომხდარიყო იმდენად უნიჭოდაა გადმოცემული რეჟისორის მიერ რომ ყველანაირ ძალას კარგავს. გასაგებია რომ ჩვენ აგრესიის მსხვერპლი ვართ, მაგრამ ნუთუ ამის გადმოსაცემად არ შეიძლებოდა რამე უკეთესის გაკეთება ? რაღაც უფრო ღრმა აზროვანი ნამუშევრის შექმნა და არა ყოველგვარ ღრმა გრძნობებს მოკლებული, პროგნოზირებადი არშემდგარი ბლოკბასტერის გადაღება? პასუხი მაქვს მხოლოდ ერთი რა თქმა უნდა კი.  მარტივ მაგალითს მოგიყვანთ, ერთი ორი წლის წინ ნუგზარ შატაიძის მოთხრობა „მოგზაურობა აფრიკაში“-ს მიხედვით გიორგი ოვაშვილმა გადაიღო ფილმი „გაღმა ნაპირი“. მსახიობების სახელებითა და დაფინანსებით ის რენი ჰარლინის პროდუქტთან ახლოსაც ვერ მივა მაგრამ, მთელი მისი უბრალოების მიუხედავად „გაღმა ნაპირი“ ათი თავით უფრო მაღლა დგას ჩემთვის, ყველანაირი გაგებით მათ შორის პროპაგანდისტულითაც. რა საჭირო იყო ომით გამოწვეული გრძნობების ასე გამარტივება და პრიმიტიულად გადმოცემა? რა საჭირო იყო ასეთი ხელოვნური ფილმის გადაღება? როდესაც უფრო გულწრფელი, რეალური და ადამიანური ისტორიის გადმოცემა შეგვეძლო ბევრად უფრო ნაკლები ფინანსური დანახარჯებით? (20 მილიონით წარმოდგენაც კი მიჭირს როგორ კარგი რაღაც შეიძლებოდა გამოსულიყო). ვინმეში თუნდაც ქართველებში ეს ფილმი იწვევს იმ გრძნობებთან თუნდაც მიახლოებულ განცდებს რასაც სოხუმის დაცემის კადრებზე აღბეჭდილი, დამწვარი კანცელარიის შენობიდან გამოყვანილი, დატყვევებულ ქართველების საჯაროდ დამცირება და აფხაზების ცეკვა თამაში აღგიძრავთ? მემგონი არა. შეიძლება მართლაც გულქვა ვარ მაგრამ მაშინ „გაღმა ნაპირის“ მუსიკის გაგონებასა და პატარა ელამი ბიჭის დანახვაზე რატომ მაჟრიალებს? იმიტომ, რომ იქ ტკივილი იგრძნობა, ოვაშვილის ფილმი არ ცდილობს ვინმეს რამე თავს მოახვიოს ის უბრალოდ გიტოვებს თავისუფალ სივრცეს და საშუალებას გაძლევს თავად იფიქრო და გაიაზრო რა ხდება სინამდვილეში, დაინტერესდე თემით და საკითხით. რას აკეთებს ჰარლინის ფილმი? დაყენებული ტექსტით გეუბნება რა უნდა იფიქრო, ვინ არის ბოროტი, ვინ არის კეთილი, არანაირი სივრცე საკუთარი აზრებისთვის. ტიპიური პროპაგანდაა, მაგრამ ამასაც გავიგებდი ეს რომ სათანადოდ იყოს გაკეთებული. ამ გრძელი პოსტის დასასრულს კი მხოლოდ ერთ რამეს ვიტყოდი ქართულ-რუსული ომები და დაკარგული ტერიტორიები,იმდენად მტკივნეული თემაა ჩემთვის და ალბათ ბევრი ქართველისთვის რომ ალბათ უკეთესი იქნება თუ მომავალში, სანამ ეს სათუთი საკითხი ვინმეს ხელში აღმოჩნდება და პოლიტიკური ფილმის სიუჟეტს დაედება საფუძვლად, იქნებ მინიმუმ იმაში მაინც დავრწმუნდეთ რომ ამ ხელების პატრონი დიდი ფანტაზიის უნარს თუ არა პროპაგანდის ხელოვნებას მაინც სათანადოდ ფლობს.